دنیا داره تغییر می کنه. خیلی هم سریع تغییر می کنه. از وقتی میکروپروسسور اختراع شده، بشر ابداعات زیادی دیده. البته این ابداعات و اختراعات، زندگی بشر رو از بسیاری جهات از جمله از نظر اجتماعی تحت تاثیر گذاشته. توی این نوشته می خوام شما رو با یه نوع اعتیاد جدید آشنا کنم. اعتیاد به توییتر. توییتر یه ماده اعتیاد آور نیست. توییتر یه وبسایته. وبسایت دوست یابی هم نیست. موتور جستجو هم نیست. سرویس ایمیل هم نیست. سرویس وبلاگ هم نیست.
توییتر
توییتر سرویس میکرو بلاگینگه. فرض کنید یه وبلاگ دارید. خوب هر از چند گاهی میآید و توش یه پست می زارید. توییتر یه چیزی تو همین مایه هاست. با این فرق که هر بار فقط می تونید توش 140 کاراکتر بنویسید. نکته جالبش اینجاست که شما می تونید دیگران رو follow کنید. یعنی چی؟ یعنی اینکه اگه یه نفر یه چیزی توییت کرد، برای شما هم میآد. مثلا دوستتون وسط راهپیمایی یه و توییت می کنه که “ریختن سرمون!” شما که تو خونتون نشستین اینو می بینید.
صفحه من در توییتر
نکته جالبی که اینجا وجود داره اینکه شما میتونید از طریق موبایل هم توییت کنید. اینکار تو بعضی کشور ها خیلی رایج شده. اونقدر رایج شده که ملت دارن کلافه میشن. طرف آب که می خوره، توییت می کنه “یک لیوان آب خوردیم.” یه ویدئو تو یوتیوب هست که برام جالب بود. براتون گذاشتم. “توییتر زندگیم رو داغون کرد”
هر چند این ویدئو طنزه، اما یه عکس جالب هم تو سایت mashable دیدم که براتون گذاشتم.
وقتی جایی آتش گرفت، از توییتر استفاده نکنید!
