جایی برای نوشتن

غمناک

ما را رها کنید در این رنج بی حساب
با قلب پاره پاره و با سـینه ای کباب

عمری گذشت در غم هجران روی دوست
مرغم درون آتش و ماهـــی بــــــرون آب

حالی نشد نصیبم از این رنج و زندگی
پیری رسید غرق بطالت پس از شباب

از درس و بحث و مدرسه ام حاصلی نشد
کـــــی می توان رسید به دریا ازین ســـراب

هرچـــه فراگرفتم و هرچـــه ورق زدم
چیزی نبود غیر حجابی پس از حجاب

هان ای عزیز فصل جوانی به هوش باش
در پیری از تو هیچ نیاید به غیر خـــواب

این جاهلان کــــه دعوی ارشاد مـــی کنند
در خرقه شان به غیر “منم” تحفه ای میاب

ما عیب ونقص خویش و کمال و جمال غیر
پنهان نمـــوده ایم چو پیــــــری پس خضاب

دم بر نیار و دفتر بیهوده پاره کن
تا کی کلام بیهده گفتار ناصواب

امام خمینی

آقا، خیلی هم زندگی مان باد. (جدیدا بعضی از اعضای سایت جمهریت و آینده رو گرفتن!)

تو این پست چند تا عکس جالب براتون گذاشتم. از عکس هایی که تو وبلاگ های زرد معمولا دیده می شه.

به دلیل پاره ای از ملاحظات، عکس اول حذف شد! عکس بعد هم چند تا دوست هستند که کنار هم نشستن. عکس بعد هم عشقولانه گربه ای یه! دوتا عکس جدید هم اضافه شد.

زرد نوشتن، عبارت های زرد هم می خواد:

شايد زندگي آن جشني نباشد كه انتظارش را داشتي ولي حالا كه به آن دعوت شدي تا ميتواني زيبايش كن.

امیدوارم خوشتون بیاد

دوستانه

عشقولانه گربه ای

چه اشکالی داره گاهی اوقات ما هم زرد بشیم؟

تو کارتن

محبت

ای مگس عرصه ی سیمرغ نه جولانگه توست…

داستان از این قراره که اوباما تو یه مصاحبه تلویزیونی یه مگس رو می کشه. این هم ویدئوش:

پنج آدمخوار به عنوان برنامه نویس در یک شرکت خدمات کامپیوتری استخدام شدند.
هنگام مراسم خوشامدگویی رئیس شرکت گفت: شما همه جزو تیم ما هستید. شما اینجا حقوق خوبی می گیرید و می توانید به غذاخوری شرکت رفته و هر مقدار غذاکه دوست داشتید بخورید. بنابراین فکر خوردن کارکنان دیگر را از سر خود بیرون کنید.’
آدمخوارها قول دادند که با کارکنان شرکت کاری نداشته باشند.
چهار هفته بعد رئیس شرکت به آنها سر زد و گفت: می دانم که شما خیلی سخت کار می کنید. من از همه شما راضی هستم. امّا یکی از نظافت چی های ما ناپدید شده است. کسی از شما می داند که چه اتفاقی برای او افتاده است؟”
آدمخوارها اظهار بی اطلاعی کردند.
بعد از اینکه رئیس شرکت رفت، رهبر آدمخوارها از بقیه پرسید: کدوم یک از شما نادونا اون نظافت چی رو خورده؟’
یکی از آدمخوارها با اکراه دستش را بالا آورد. رهبر آدمخوارها گفت:
‘ای احمق! طی این چهار هفته ما مدیران، مسئولان و مدیران پروژه ها را خوردیم و هیچ کس چیزی نفهمید و حالا تو اون آقا را خوردی و رئیس متوجه شد!
از این به بعد لطفاً افرادی را که کار می کنند نخورید.

دنیا داره تغییر می کنه. خیلی هم سریع تغییر می کنه. از وقتی میکروپروسسور اختراع شده، بشر ابداعات زیادی دیده. البته این ابداعات و اختراعات، زندگی بشر رو از بسیاری جهات از جمله از نظر اجتماعی تحت تاثیر گذاشته. توی این نوشته می خوام شما رو با یه نوع اعتیاد جدید آشنا کنم. اعتیاد به توییتر. توییتر یه ماده اعتیاد آور نیست. توییتر یه وبسایته. وبسایت دوست یابی هم نیست. موتور جستجو هم نیست. سرویس ایمیل هم نیست. سرویس وبلاگ هم نیست.

توییتر

توییتر سرویس میکرو بلاگینگه. فرض کنید یه وبلاگ دارید. خوب هر از چند گاهی میآید و توش یه پست می زارید. توییتر یه چیزی تو همین مایه هاست. با این فرق که هر بار فقط می تونید توش 140 کاراکتر بنویسید. نکته جالبش اینجاست که شما می تونید دیگران رو follow کنید. یعنی چی؟ یعنی اینکه اگه یه نفر یه چیزی توییت کرد، برای شما هم میآد. مثلا دوستتون وسط راهپیمایی یه و توییت می کنه که “ریختن سرمون!” شما که تو خونتون نشستین اینو می بینید.

صفحه من در توییتر

نکته جالبی که اینجا وجود داره اینکه شما میتونید از طریق موبایل هم توییت کنید. اینکار تو بعضی کشور ها خیلی رایج شده. اونقدر رایج شده که ملت دارن کلافه میشن. طرف آب که می خوره، توییت می کنه “یک لیوان آب خوردیم.”  یه ویدئو تو یوتیوب هست که برام جالب بود. براتون گذاشتم. “توییتر زندگیم رو داغون کرد”

هر چند این ویدئو طنزه، اما یه عکس جالب هم تو سایت mashable دیدم که براتون گذاشتم.

وقتی جایی آتش گرفت، از توییتر استفاده نکنید!

امروز تو فیس بوک این عکس رو دیدم. جالبه نه؟

سبز ها